Press "Enter" to skip to content

Эрт урьд цагт өвгөн эмгэн хоёр амьдран сууж байжээ. Эмгэн нь ажилтай, анхиатай, өвгөн нь з.а.л.х.у.у, х.о.в.д.о.г юм байжэ…

Эрт урьд цагт өвгөн эмгэн хоёр амьдран сууж байжээ. Эмгэн нь ажилтай, анхиатай, өвгөн нь з.а.л.х.у.у, х.о.в.д.о.г юм байжээ. Ө.в.г.ө.н хамгийн сүүлд үлдсэн таван хар ямаагаа өдрийн нэгээр а.л.ж и.д.с.э.э.р байгаад дуусгаад ганцхан х.ө.х үнээтэй үлджээ. Эмгэнийгээ усанд явсан э.з.г.ү.й хойгуур нь ө.в.г.ө.н ганц үнээгээ а.л.ч.и.х.а.а.д ирэхэд нь м.а.х.ы.г нь ш.а.р.ж и.д.э.ж суужээ.(Арай л х.о.в.д.о.г уу?) Эмгэн үзээд ихэд у.й.л.а.н “Чи бид хоёр нэг ч м.а.л.г.ү.й боллоо. Одоо а.м.ь.д.а.р.ч чадахаа болилоо” гээд үнээнийхээ ганц д.э.л.э.н.г аваад яваад өгчээ.

…Эмгэн явсаар байгаад нэг э.л.г.э.н улаан хаданд хүрч очжээ. Үнээнийхээ дэлэнг тэр хаданд наачихаад “Ганц х.ө.х үнээнээс минь илүү их сүү саалгаж байгаарай” гэж г.у.й.г.а.а.д л ш.у.в.т.р.а.а.д байдаг болжээ. Удалгүй д.э.л.э.н.д сүү ороод урьдын адил сайхан а.м.ь.д.р.а.х болжээ. Нэг өдөр “М.у.у ө.в.г.ө.н минь яаж амьдарч байгаа бол, очиж нэг эргэе” гэж бодоод нэг хүүдий ааруул, нэг гүзээ тос аваад явжээ. Очоод гэрийнхээ ц.о.о.р.х.о.й.г.о.о.р шагайж харвал ө.в.г.ө.н ү.н.с.э.э зуурч и.д.э.э.д сууж байв гэнэ.

Э.м.г.э.н ааруул тос хоёроо тооноор нь ш.и.д.э.ж өгчихөөд харагдалгүй а.л.г.а болжээ. Ө.в.г.ө.н хэн өгснийг ч мэдэж ч.а.д.а.л.г.ү.й х.о.ц.о.р.ч.э.э. Хэд хоносны дараа эмгэн бас л нэг хүүдий а.а.р.у.у.л э.э.з.г.и.й , нэг г.ү.з.э.э тос аваад ө.в.г.ө.н.ө.ө эргэж иржээ. Ө.в.г.ө.н бас л үнсээ зуурч идэж байлаа. Эмгэн авч очсон ааруул ээзгий, тосоо тооноор нь шидчихээд г.ү.й.г.э.э.д явжээ. Ө.в.г.ө.н түүнийг нь тосч авч и.д.ч.и.х.э.э.д “Наддад хэн ийм юм өгдөг байна, мэдье” гэж бодоод г.ү.й.г.э.э.д гарсан чинь эмгэн нь хойд гүвээний ар руу ш.о.в.о.л.з.о.о.д д.а.л.д орж байна гэнэ.

Ө.в.г.ө.н хойноос нь мөрдөж явсаар байгаад эмгэнийгээ олоод очжээ. Ө.в.г.ө.н эмгэнийгээ өнөөх д.э.л.э.н.г.э.э хаданд н.а.а.ч.и.х.а.а.д с.а.а.ж амьдарч байгааг нь м.э.д.э.э.д авчээ. Нэг өдөр эмгэнийгээ усанд яваад ирэх хооронд нь д.э.л.э.н.г.и.й нь хуу татаж аваад ш.а.р.а.а.д и.д.ч.и.х.ж.э.э. Эмгэн ирээд д.э.л.э.н.г.и.й нь и.д.с.э.н.и.й.г мэдээд у.й.л.ж у.й.л.ж “Чамтай ингэж суугаад а.м.ь.д.а.р.ч чадахгүй юм байна” гээд ганцаараа а.м.ь.д.р.а.х.а.а.р яваад өгчээ.

Эмгэн явсаар байтал нэг хадан хавцлын ёроолд я.н.з.а.г.л.а.ж байгаа ш.а.р.г.а.ч.и.н олж үзэв. Г.э.т.с.э.э.р яваад тэр з.э.э.р.и.й.г б.а.р.и.а.д авчээ. Шаргачингаа саагаад түүний сүүг ууж и.д.э.э.д а.м.ь.д.а.р.д.а.г болжээ. Ө.в.г.ө.н эрсээр яваад нэг өдөр эмгэнээ олоод авчээ. Эмгэн өвгөндөө:“Би зээр с.а.а.ж а.м.ь.д.а.р.ч байгаа, энэ зээр хээрийн а.м.ь.т.а.н учир чи б.и.е.э ү.з.ү.ү.л.ж дуугаа сонсгож болохгүй шүү. Хэрвээ чамайг мэдвэл ү.р.г.э.э.д а.л.г.а болно” гэж захиад ш.а.р.г.а.ч.и.н.г.а.а саахаар гарчээ.

Янзагаа тавьж ивэлгээд зогсож байтал нь “Эмгээн, тогооны бариул хаана байна?” гэж ө.в.г.ө.н гэрээс х.а.ш.г.и.р.а.х дууг сонсоод зээр нь үргээд а.л.г.а болжээ. Эмгэн у.й.л.ж у.й.л.ж “Одоо чи бид хоёр т.у.р.ж ү.х.э.х.э.э.с з.а.й.л.а.х.г.ү.й. Тэртэй т.э.р.г.ү.й т.у.р.ж ү.х.н.э. Би т.э.н.э.ж явж ү.х.н.э” гээд э.м.г.э.н яваад өгчээ. Ө.в.г.ө.н “Энэ эмгэнийг дагаад байвал ө.л.с.ө.х.г.ү.й юм байна” гэж б.о.д.ж.э.э. Эмгэн явсаар байтал нэг оосор бүчгүй орд цагаан өргөө байна гэнэ. Ороод очсон чинь нэг ч хүн а.м.ь.т.а.н байхгүй, харин зөндөө м.а.х ш.ө.л, и.д.э.х у.у.х юм байна гэнэ.

Эмгэн “Энэ айлд ямар а.м.ь.т.а.н ирэх бол?” гэж бодоод л хүлээгээд байжээ. Шөнө дундын үеэр л нэг чоно т.э.р.г.ү.ү.л.э.н олон а.м.ь.т.а.н орж иржээ. “Энэ ү.м.х.и.й с.а.м.х.а.й юуны үнэр вэ? Ол, мэд” гэж баавгай чононд т.у.ш.а.а.ж.э.э. Чоно ү.н.э.р.л.э.э.д эмгэнийг о.л.ж гаргажээ. “Би ганц б.и.е я.д.у.у эмгэн байна. “т.э.н.э.ж я.в.ж ү.х.ь.е” гэж бодоод явж байтал танайх д.а.й.р.а.л.д.л.а.а. Би тогоо шанагыг чинь барьж өгөөд та нартай хамт а.м.ь.д.а.р.ъ.я. Намайг бүү и.д.э.э.ч” гэж г.у.й.ж.э.э.

“Чи үнэхээр ганцаараа бол энд байж болно. Хоёулаа бол тас т.а.т.а.ж иднэ шүү” гэжээ. Эмгэн тэдний тогоо шанагыг б.а.р.и.а.д а.м.ь.д.р.а.н суудаг болжээ. Өвгөн эмгэнээ м.ө.р.д.с.ө.ө.р яваад нэг өдөр о.л.о.о.д иржээ. Өвгөндөө хоол унд өгөөд “Эдгээр а.м.ь.т.а.д “хоёул бол т.а.с т.а.т.а.ж и.д.н.э” гэсэн, чи энд унтаж болохгүй. Өдөр ирээд шөнө яваад бай” гэжээ. Өвгөн нь “За” гэж з.ө.в.ш.ө.ө.р.ч.э.э. Өвгөнөө “яв” гэсээр байтал и.д.э.ж у.у.с.а.а.р байгаад о.р.о.й болгочихжээ.

“Би ийм о.р.о.й яаж явдаг юм бэ? Унтана” гээд явж ө.г.с.ө.н.г.ү.й. Эмгэн а.р.г.а.а бараад ө.в.г.ө.н.ө.ө а.в.д.а.р барааны ард н.у.у.г.а.а.д “Үүр ц.а.й.ж гэрийн эзэн а.м.ь.т.д.ы.г явтал д.у.у.г.а.р.ч о.г.т болохгүй” гэж г.у.й.ж г.у.й.ж о.р.х.и.ж.э.э. Шөнө а.м.ь.т.д.ы.г у.н.т.а.ж байтал өвгөн “Эмгээн, д.а.а.р.а.а.д байна, хучлага өгөөч” гэж дуудав. Тэгэхээр а.м.ь.т.а.д “биднийг а.л.а.х д.а.й.с.а.н ирж” гэж бодоод өвгөнийг б.а.р.ь.ч.и.х.а.ж гэнээ.

More from ӨгүүллэгMore posts in Өгүүллэг »

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Уг контент нь хамгаалагдсан бодно