Press "Enter" to skip to content

Байдгаараа а.м.ь.с.г.а.а.д.а.ж, х.а.р х.ө.л.с нь асгарсан: — Та хоёр харахгүй байна гэж үү? Энэ байна шүү дээ гээд х.и.й юм ө.ш.и.г.л.ө.ө.д байсан…

Хэнтий аймгаас тодорсон улсын начин Шаравдорж гэж байх. залуудаа хоёр нөхрийн хамт а.н х.и.й.х.э.э.р Дадал с.у.м.а.а.с зүүн хойш байх их х.ө.в.ч.и.д гарчээ. Тэдний нэг нь нутгийн залуу. Анхны цаснаар г.а.х.а.й.н а.н.д гарсан тэдэнтэй ү.д.э.ш болтол нэг ч амьтан т.а.а.р.а.л.д.с.а.н.г.ү.й. Нар х.ү.ү.ш.л.э.х үес тэд о.т.г.о.л.о.х газраа ярилцав. Тэгтэл нутгийн залуу:

— Би нэг г.ү.й.д.э.л.т.э.й гэгддэг байшин мэднэ. Тэнд очицгоох уу? гэжээ. Бүгдээрээ залуу улс, зоригтой ч байж. Тэгье тэгье. Харин с.о.н.и.н юм үзэж юуны магад… гэлцээд явжээ. Хэсэг явсны эцэст моддын завсраар байшин ч харагдаж. Байшингийн наана нэг өндөр х.а.р хүн ө.в.с х.а.д.а.а.д зогсож байна гэнэ.

Ө.д.и.й.д ө.в.с х.а.д.а.ж зогсдог ж.и.г.т.э.й хүн бэ гэлцэн дөхөөд очтол нөгөө хүн нь г.э.н.э.т.х.э.н а.л.г.а болчихжээ. Яах аргаггүй хүн байсан даа хэмээн ярилцсаар байшинд орцгоожээ. Тэрхүү байшин нь зүүн талаас хаалгатай, урд хойд ханандаа цонхтой, баруун хана нь битүү байх юм гэнэ.

Тэд ч б.у.у.г.а.а бэлэн ц.э.н.э.г.л.э.э.д баруун ханыг нь налан сууцгаажээ. Гэнэт гадаа юм дуугарах шиг болсноо урд цонх нь дуугарав. Тийш хартал… үүлс хөвсгөр сарны гэгээнд нэгэн хар хун (түрүүчийн ө.в.с х.а.д.а.г.ч) хоёр алгаа цонхны шилэнд дарчихсан нүүрээ т.у.л.г.а.н ш.а.г.а.й.ж байх юм гэнэ. Бүгд л зэрэг шахуу б.у.у.г.а.а өргөтөл а.л.г.а болчхож.

Тэгтэл ч хойд хананы цонхны шил дуугарчээ. Бүгд эргэн хартал нөгөө х.а.р х.ү.н мөн л алгаараа цонхны шилийг д.а.р.ч.и.х.с.а.н ш.а.г.а.й.ж байж. Х.а.ч.и.н м.у.у.х.а.й х.а.р ц.а.р.а.й.г бүгд харсан боловч хэнийг нь ч б.у.у.д.а.ж амжихаас өмнө бас л а.л.г.а болчхож. Г.а.й.х.с.а.н гурав бие биесийг ширтэн үг ч дуугарч ч.а.д.а.х.г.ү.й б.а.л.м.а.г.д.ж.э.э. Тэгтэл улсын начин Шаравдорж:

— Энэ яав ч з.ү.г.э.э.р.г.ү.й газар байна. Явцгаая гээд бостол хаалттай байсан хаалга сэвхийтэл онгойжээ. Үүнтэй зэрэгцэн Шаравдорж ч тэр.. тэр.. өнөөх чинь.. ороод ирлээ хэмээн х.а.ш.х.и.р.ч.э.э. Тэгтэл ч Шаравдоржийн өргөсөн б.у.у ямар нэгэн юманд ц.о.х.и.у.л.а.н, б.у.у ч т.а.с.х.и.й.ж.

Шаравдорж юу юугүй л нэг юмтай н.о.ц.о.л.д.о.о.д унажээ. Газраар нэг өнхөрч.. босож ирээд л дахиад н.о.ц.о.л.д.о.х.д.о.о энэ.. энэ.. б.у.у.д.а.а.ч ээ… хэмээн х.а.ш.х.и.р.ч байлаа. Харин б.а.л.м.а.г.д.а.н ц.о.ч.и.р.д.с.о.н хоёрт юу харагдахгүй. Шаравдорж нь х.и.й ю.м.т.а.й н.о.ц.о.л.д.о.о.д байх шиг байж.

Тэгтэл Шаравдорж юу юугүй л дээш, х.и.й а.г.а.а.р.т х.ө.н.д.и.й.р.ө.ө.д иржээ. Намхан адарт х.ү.р.э.н а.л.д.а.х өөрийнхөө харалдаа д.о.р з.а.а.н, энэ байна. б.у.у.д.а.а.ч, б.у.у.д.а.а.ч хэмээн б.а.ч.и.м.д.а.н х.а.ш.х.и.р.ч байв. Нөгөө хоёр нь ч баахан т.а.а.м.г.а.а.р б.у.у.д.а.х.а.д цаад хана нь л цөм ү.с.р.э.х.э.э.с өөр юм о.н.о.г.д.с.о.н.г.ү.й.

Тэгтэл ч Шаравдорж газарт унаснаа дахин н.о.ц.о.л.д.о.ж эхлэв. Эцэст нь Шаравдорж ямархан нэг юмыг дарж у.н.а.в бололтой газар тэгнэн хэвтсэнээ б.у.у, б.у.у гэв. Ц.э.н.э.г.т.э.й б.у.у өгөнгүүт ухасхийн боссоноо шал руу б.у.у.д.а.ж гарчээ. Байдгаараа а.м.ь.с.г.а.а.д.а.ж, х.а.р х.ө.л.с нь асгарсан: — Та хоёр харахгүй байна гэж үү? Энэ байна шүү дээ гээд х.и.й юм ө.ш.и.г.л.ө.ө.д байсан гэдэг…

More from ӨгүүллэгMore posts in Өгүүллэг »

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Уг контент нь хамгаалагдсан бодно